TPB zaprasza  na spektakl Mickiewicz. Dziady. Performance - pełne śpiewu i tańców święto mocy. Czasem niebezpiecznej mocy.

(fot. materiały prasowe/TPB)

Mickiewicz. Dziady. Performance w reżyserii Pawła Wodzińskiego jest ostatnim ogniwem projektu romantycznego. Spektakl jest próbą "odzyskania" i racjonalizacji narracji romantycznej, przez wiele dziesięcioleci manipulowanej i wulgaryzowanej, wykorzystywanej do dziś doraźnie przez polityków, kościół katolicki, a także przez rynek i media, środowiska tworzące na jej bazie nowe wersje starych mitologii.

Duża Scena TPB

reżyseria, scenografia Paweł Wodziński
muzyka Stefan Węgłowski
kostiumy, reżyseria światła Agata Skwarczyńska
ruch sceniczny Aneta Jankowska
kierownictwo wokalne Agnieszka Sowa
video Remigiusz Zawadzki
muzyka w wykonaniu
Adam Kośmieja (fortepian)
Artur Lawrens (perkusja)
Aleksander Porakh (realizacja dźwięku)
Stefan Węgłowski (gitara)
asystent reżysera Anna Włodarska

występują:
Karolina Adamczyk, Beata Bandurska (gościnnie), Michał Czachor, Mieczysław Franaszek, Paweł L. Gilewski, Magdalena Łaska, Mateusz Łasowski, Michał Jarmicki, Marian Jaskulski, Roland Nowak, Jerzy Pożarowski, Małgorzata Trofimiuk, Jakub Ulewicz, Małgorzata Witkowska, Marcin Zawodziński,
gościnnie: Zofia Zoń, Piotr Żurawski

premiera 22 kwietnia 2011

czas trwania: 190 minut z przerwą

29.02 Środa, 19:00

Od namiotów w obozie dla uchodźców do barierek na Krakowskim Przedmieściu, czyli historia dwustu lat hodowli polskiego wykluczenia i resentymentów – oto sceneria i główny temat najnowszej realizacji „Dziadów”. Odprawiany przez obdartusów – którzy mogą być zarówno polskimi uchodźcami po powstaniu listopadowym w Paryżu, dzisiejszymi „obrońcami krzyża” koczującymi przed Pałacem Prezydenckim, jak i uciekinierami przed tunezyjską rewolucją na włoskiej Lampedusie – rytuał dziadów jest dziki i pełen okrucieństwa. Przebija w nim element cierpienia i ofiary, bez którego nie można zostać członkiem plemiennej wspólnoty. Gustaw-Konrad (świetny Michał Czachor) – pełen dzikiej siły i buntu, zwrócony w przyszłość, nie w przeszłość – pozostaje poza kultywującą bezsilność wspólnotą. Wielką Improwizację mówi półnagi, z pianą na ustach, stojąc pomiędzy widzami i rzucając wyzwanie na równi Bogu, polskiej niemocy i światu. Szybko jednak straci impet, osunie się w polski marazm, podda sile księdza Piotra – przedstawiciela Kościoła, strażnika kultu narodowych mitów i archetypu ofiary (…).
Aneta Kyzioł, Polityka

[Redakcja Enjoy!, materiały prasowe TPB]